ATHENE Webtijdschrift voor directe democratie > ARCHIEF > De Wijken van Parijs

februari 2003 [3]



SCHETS VOOR EEN BIJZONDER EN BINDEND MANDAAT
Aan de Gevolmachtigden van het Volk in de Nationale Conventie


door Jean Varlet


De auteur heeft dit adres op persoonlijke titel geschreven, als een kiesgerechtigde uit 1792 en Burger van de Wijk 'Droits de l'Homme' (Parijs, 1792)



Gevolmachtigden van het volk,

Jullie zijn uit de rangen van de gewone burgers getreden om, in laatste instantie, over de toekomst van ons bestaan te beslissen; luister naar de strenge taal van jullie opdrachtge­vers en misschien zullen jullie deze keer, in het heiligdom der wetten, doordrongen worden van jullie plichten op dezelfde wijze als wij het zijn van onze rechten.

Gevolmachtigden van het volk, vanaf het moment dat gewichtige gebeurtenissen onze afgevaardigden gedwongen hebben om ons samen te roepen in een wijkvergadering is de soevereiniteit van het Volk teruggekeerd naar haar bron; we hebben opnieuw ten volle onze eigen onafhankelijk­heid herkregen; uit redelijkheid hebben wij tot nog toe de wetten gehoorzaamd, waarvan wij willen dat ze worden geamendeerd. Want, hoewel ze gebreken vertonen, kunnen ze de anarchie beletten die het gevolg zou zijn van hun volledige opheffing. Onze gehoorzaam­heid is dus slechts voorwaardelijk. Wij werden ons daar meer dan ooit van bewust op het moment dat de verde­digers van onze belangen deze naar ons terugspeelden om ze, verenigd in onze wijkvergadering, op basisniveau terug onder elkaar te bespre­ken (van deze zin ben ik niet zeker!). Alles wat betrekking heeft op de organi­satie, de orde, de harmonie en de wederopbouw zelf van het sociale gebouw valt binnen onze bevoegdheden. Wij hebben er ons over gebogen en wij zullen jullie, na korte besprekingen, op de hoogte brengen van het resultaat van het beraad.

Gevolmachtigden van het volk, het onder woorden brengen van onze wil is net de mooiste van al onze rechten. Denken jullie nu echt, dat wij onze volle soevereiniteit uitge­oefend hebben als wij enkel diegenen gekozen hebben die de afgevaardigden voor de Conventie mogen benoemen? Is dat kiessysteem niet al een eerste stap in de vervreemding van onze rechten, omdat de keuzes niet onmiddellijk door onszelf gemaakt worden. Jullie medeburgers worden er zich van bewust, dat zij tot nog toe slechts beschikten over een schijnvrij­heid; zij zullen er de draagwijdte van achterhalen (niet zeker!); als zij tijdelijk geen gebruik maken van de uitoefening van hun soeve­reiniteit en het vrucht­gebruik ervan overlaten aan hun gevolmachtigden, dan willen ze dat dit in het vervolg nog slechts doen op strikt om­schreven voorwaarden. Afgevaardigden van ons, jullie zullen niet langer onze vertegenwoordigers zijn[1], jullie zullen onze gevolmachtigden, onze organen zijn: voor jullie wordt het pad gebaand dat bewandeld moet worden. Alvo­rens serieus met jullie werkzaamheden van start te gaan, zullen jullie van ons de wegbewijzering ontvangen die wij voor jullie opgesteld hebben. Wie moeten we aanspreken op het feit dat de wetten van jullie voorgangers niet veel zaaks waren? Ongetwij­feld de wetgevers die zichzelf onfeilbaar achten en die denken dat ze - omdat ze discussiëren en besluiten nemen - ook de wil van de soeverein uitdrukken, terwijl ze die vaak in het geheel niet kennen. De wetten mogen niet het resultaat zijn van (gemoeds)stemmingen die gewekt worden door sprekers die over het algemeen meer opvallen door hun sluwheid dan door hun ernst, maar ze moeten de getrouwe weergave zijn van de richtlijnen die uitgaan van de wijkver­gaderingen. Bij de opstelling van ons mandaat hebben we ons niet afgevraagd of we daarin nagevolgd zullen worden door alle wijken van het vrije Frankrijk; het volstond voor ons te weten dat we daartoe het recht hebben. In een staat waarin het volk alles is, bestaat de eerste daad erin te kiezen, de tweede bestaat erin de machten, de mandaten voor de gekozenen vast te leggen. De afgevaardig­den van de Wetgevende Vergadering blazen constant de loftrom­pet over onze onvervreemdbare rechten, maar over het belang­rijke arti­kel van de machten, de mandaten heerst een oorverdo­vende stilte. In naam van principes die ze zelf erkend hebben, gedragen ze zich even despotisch als de koningen waar­van ze de monsterlij­ke autoriteit aan het wankelen hebben gebracht. De tirannie heeft zich geënt op de tirannie en we hebben gezien hoe er een ongeremde macht tot stand werd ge­bracht van afge­vaardigden zonder machten, zonder mandaten die er gemakkelijk in slaagden hun bijzondere systemen en wil te laten doorgaan voor de wil van de soeverein. Die kapitale ondeugd zullen jullie uitroeien.


Gevolmachtigden van het Volk,

Denken jullie dat je medeburgers die erop gebrand zijn hun onafhankelijkheid te handhaven hun wantrouwen aan de kant zouden kunnen schuiven, nadat zij getui­ge geweest zijn van zoveel constitutioneel en legislatief onrecht? Oh! Zij zullen het u recht in het gezicht zeggen dat in het vervolg alle individuen die met macht be­kleed zijn hen grote zorgen baren. De ervaring bewijst, dat als de kracht - en dat is meer dan enkel de controle - van het Volk niet aanwezig is om de gevolmachtigden binnen de afgesproken krijtlijnen te houden ze heel vlug geneigd zijn diegenen te vergeten waaruit ze zijn voortgekomen.

Gedaan met afgevaardigden zonder machten, zonder mandaten: dat principe zal ons hoeden voor de wetgevende tirannie. Het is zo kostbaar, dat het zijn plaats verdient in de verklaring van de rechten van de mens.

In 1789 waren we nog afgestompt door de gewoonten van een onderdrukkend systeem en hadden we geen grote kennis van het publiek recht. We waren enkel bekommerd om de kwalen waaraan we leden, wat ons ertoe bracht 'cahiers' op te stellen die de voorboden vormden van de Franse Revolutie en die ons vrijheidsbegrip vorm gaven. Onze klachten maakten de ontelbare onderdrukkingsmechanismen bekend die in de eerste plaats het meest respectabele deel van het Volk, de werkende burgers, verpletterden. De remedie tegen de wandaden van dit verfoei­lijke regime was de onsterfelijke proclamatie van onze rechten. En we zouden vandaag minder doen dan wat de geest van de vrije Volkeren zich heeft voorgenomen om op onze bodem te verwezenlijken! Terwijl wij heden ten dage trots de titel van burger dragen, die we eventueel ten koste van ons eigen leven willen verdedigen, hebben we geen oog voor de gevaarlijke consequenties van het toevertrouwen van grenzeloze macht aan diegenen die onze lotgevallen in handen hebben.

We willen best geloven dat een groot aantal afgevaardigden, die gekozen werden in de nationale conventie, vertrouwen opwekken. Maar die positieve verwachting die voortgekomen is uit gemaakte keuzes volstaat allerminst om ons gerust te stel­len. Men kan, zonder het gevaar te lopen tegengesproken te worden, wijzen op de trieste waarheid, dat in de eerste twee nationale bijeenkomsten de vaderlandsliefde soms ver te zoeken was. Men zag er de intrige in al zijn schakeringen, het roya­lisme, het failletisme, het feuillantisme[2], de valse talenten, de hoogmoed, de apathie, de achteloosheid, alle mogelijke passies en slechts enkele deugden.

Met de aanhangers van de vrijheid wensen we onszelf geluk, dat we het koninklijk despotisme op 10 augustus ten grave hebben gedragen. Wij hebben toen gedanst van vreugde maar tegelijker­tijd hebben wij de burgers gewaarschuwd die warm liepen voor alleen al het woord 'republiek': denk eraan dat je nog niet bevrijd bent van alle despotismen. Nee, nee, de paleizen van de koningen zijn niet de enige verblijfplaatsen van despoten. Uw haat moet zich ook richten tegen die ambitieuze personen die willen regeren op de puinhopen van de troon, of die in de tweede revolutie[3] kansen zien voor hun eigen nieuwe carrière en intri­ges.

Gevolmachtigden van het Volk, jullie voorlopers hadden toen zij benoemd werden, net als jullie nu, ons vertrouwen. Maar zij hebben laten zien dat zij minstens evenveel zwakheden bezaten als talenten. Sindsdien zijn jullie medeburgers onge­rust, wantrouwig en achterdochtig telkens als zij aan hun gevolmachtigden de zorg toevertrouwen om hun belangen ter harte te nemen. Zij weten welke eisen de belangrijke functie van wetge­ver stelt, zij weten dat een diepe mensenkennis, een vlotte en verstaanbare communicatie en een geïnspireerde visie steeds slechts de eigenschappen zullen zijn van een heel kleine minderheid. Maar ze mogen wél van jullie verlangen, dat jullie, in de nationale conventie, alles in staat zullen stellen om strenge, onverzettelijke en dus rechtvaardige rechters te zijn voor de persoon die aan de basis lag van onze ellende[4] dat jullie zich verzetten tegen zoetsappige gematigden, huichelachtige patriotten en sluwe geleerden en dat jullie ook gedrevenheid, vrijmoedigheid en natuur­lijke talenten zonder opsmuk zullen tonen. We kijken vol spanning uit naar de voldoening die jullie ons zullen geven. Het is echter niet waar dat wij hoog opgeven over het gedreven en grootmoedig karakter van onze wetgevers, want wij blijven wantrouwen koes­teren, zelfs tegen diegenen die gekozen werden met onze stem­men. Om hen te beoordelen, wachten wij het einde van hun parle­mentaire loop­baan af.


Gevolmachtigden van het Volk,

Jullie hebben verklaard, dat jullie afzetbaar zijn; wij zullen heel gemakkelijk kunnen vaststellen wanneer dat inderdaad dient te gebeuren. De uitdrukking van onze wil bepaalt het kader van jullie taken, herinnert er constant aan, dat jullie in de tempel der wet slechts onze gevolmachtigden zijn die onze ideeën met verve naar voren moeten brengen.

De burgers van de wijk der vrije mensen (hommes libres?)[5], verenigd in de wijkvergade­ring, nemen in overweging, dat zij deel uitmaken van de soeverein en dat ze in die hoedanig­heid het recht hebben om hun wil uit te drukken. Zij hebben gezien hoe hun medeburgers het gevaarlijke voorbeeld gaven om onbe­perkte volmachten te verlenen zonder de nodige maatregelen te nemen of te voorzien in het geval de gevolmachtigden misbruik zouden maken van het in hen gestelde vertrouwen. Nochtans hebben zij aan den lijve het gevaar ondervonden dat aanwezig is in de praktijk om afgevaardigden van het Volk een absolute bewe­gings­vrijheid toe te staan. Het lijkt een vaststaand feit te zijn, dat de nationale conventie de soeve­rein het recht toekent om zelf haar wetten te bekrachti­gen. De uitvaardiging van dat principe zou echter illusoir en onuitvoerbaar zijn als het Volk niet leert om in de wijkvergaderingen te discus­siëren over de belang­rijkste zaken die haar bezig houden en als zij niet op voorhand de krijtlijnen aangeeft waarbinnen haar gevolmachtigden zich mogen bewegen ...... Daarom hebben de burgers van de wijk der vrijen besloten om uit te leggen waarom ze afge­vaar­digden benoemden in de nationa­le conventie, met welke be­voegdheden zij deze hebben willen bekle­den en om een einde te maken[6] aan de gangbare afspraken met hun gevolmachtigden ('et d'arrê­ter les conventions qu'ils font avec leurs Mandataires', dat laatste versta ik niet).


Gevolmachtigden van het Volk,

Wij hebben jullie gekozen om ons grondwetten te geven die gebaseerd zijn op alles wat de studie van de natuur, de lessen van de geschiedenis, de ervaring van de oude repu­blieken, de wijsheid van de filosofen en de wetenschap van de publicisten aan relevants te bieden hebben om mensen, die voorbestemd zijn om in een gemeenschap te leven, gelukkig te maken. De constitutionele wetgeving van de Fransen zal er zo uit moeten zien, dat alle andere volkeren van de wereld onze wetten wel moeten overnemen. Jullie zullen het sociale contract bezegelen met de uitbouw van heilzame instel­lingen: wij zullen deze instellingen eenduidig kunnen herken­nen, doordat de bedelarij niet meer bestaat, door de geleide­lijke verdwijning van de te grote ongelijkheid in rijkdom[7], de zedelijke wedergeboorte, de verkon­diging van de verlichtingsideeën, de gelijke verdeling van lasten en lusten over alle burgers, de duidelijke scheiding van de publieke functies, betrouwbare repressiemiddelen tegen zakkenvullers en fraudeurs, de wedijver en de aanmoediging van in­spanningen gericht op het algemene goed, de ernstige blijken van erken­ning en waardering voor burgers die zich permanent inzetten om de rechten van het volk te verdedi­gen, de isole­ring, de morele afkeuring en het negeren van egoïsten en onverschilli­gen. Kortom wanneer jullie de artikelen van het sociaal con­tract opstellen, dan zullen jullie de organisatie van een gemeen­schap voor ogen hebben waarin ieder slechts aan­spraak kan maken op wat hij zelf bijgedragen heeft.

Jullie zullen Lodewijk XVI berechten als een gewone burger. Want de eerste veroordeling werd reeds uitgesproken op uitdrukkelijke wens van het volk. Dat gebeurde daags voor­dat de koning het walgelijkste complot dat men zich maar kan indenken ten uitvoer wilde brengen en waarvan onweerlegbare bewijzen bestaan, dat hij er de leider van was. Wat de overige familieleden van de Bourbons - opgesloten in de Temple - betreft, kunnen jullie in de voet­sporen treden van de Romeinen die de volgelingen van Tarquini­us uit de stad verjoegen.[8]

Jullie zullen het totnogtoe verwaarloosde fundament leggen van het sociale geluk: daarvoor moet een plan van nationaal onderricht uitgewerkt worden, dat in alles een doorslagje is van de principes van vrijheid en gelijkheid en waarbij gelet wordt op zijn zorgvuldige uitvoering.

Jullie zullen eisen dat geen enkel familiehoofd nog huisle­raars in dienst heeft ten behoeve van zijn kinderen; dat ze allen verplicht zullen zijn om hen te laten deelnemen aan het ge­meenschapsonderwijs.

Jullie zullen die artikels van de grondwet hervormen en bij­sturen die haaks staan op de vrije uitoefening van onze soeve­reiniteit. Wij eisen een volkse grondwet die een onverschrok­ken steun in de rug is van de verklaring van de rechten van de mens (van deze zin ben ik niet zeker!). Het gaat niet alleen om een grondwet zonder koning of koningsschap, maar ook zonder dictators, senatoren, triumvi­raten, decemviraten, volksmenners of leiders, onder welke benaming ze dan ook dezelf­de machten gaan opeisen. Maar jullie zullen niet raken aan de artikelen die betrekking hebben op de permanentie en de eenheid van de kamer (ik denk dat Varlet hier een mogelijke opdeling in Eerste en Tweede kamer bekritiseert), de periode van twee jaar voor de herverkiezing van de afgevaar­dig­den, hun aantal gedurende elke zittingsperiode. Jullie blijven ook vasthouden aan de verdeling van Frankrijk in 83 departe­menten. Wij zullen in die opdeling over het meest geschikte instru­ment beschikken om alle delen van Frankrijk hun vrijheid te laten behouden - binnen de natio­nale eenheid - en om tegelij­ker­tijd alle stimulerende initia­tieven die een grote staat doen opbloeien samen te doen vloei­en in een gemeenschappelijk activiteitencentrum. Als we dat onder een repu­bliek verstaan, dan zijn wij de onverzettelijke pleitbezorgers van de republiek.

Jullie zullen dit belangrijke artikel toevoegen aan de verkla­ring van de rechten van de mens: de soevereiniteit van het volk is het natuurlijke recht dat de burgers hebben om, in vergaderingen, rechtstreeks ambtenaren te kiezen, om zelf hun belangen te kunnen bespreken, om mandaten te kunnen opstellen voor hun afgevaardigden die in hun opdracht de wetten gaan maken, om zich het recht voor te behouden hun gevolmachtigden terug te roepen en te bestraffen als deze hun mandaten te buiten gaan of verraad plegen aan hun belangen, om – tenslotte - alle besluiten te bespreken - besluiten onder druk der omstandigheden uitgevaardigd uitgezonderd - zodat deze slechts kracht van wet kunnen krijgen, nadat ze goedge­keurd werden door de soeverein in de wijkvergaderingen.

Afgezien van de benoeming van alle openbare ambtenaren door het volk, zullen jullie vaste toegangsregels voor de diverse ambten vastleggen waaraan de hoofden van de diverse admini­straties zullen moeten voldoen. Deze regels zullen onrecht­vaardige vriendjespolitiek uit de wereld helpen. Wanneer het gaat om de verdeling van een gemeenschappelijk erfgoed zal de vreem­deling niet langer voorgetrokken worden op de stede­ling, de vrijgezel op het familiehoofd of de rijke domoor op de nijvere maar arme burger.

Jullie zullen op een duurzame wijze de burgerlijke staat en de natuurlijke rechten van de burgers verzekeren.

Jullie zullen eisen dat de ambtenaren van alle departementen, districten en gemeenten van het vrije Frankrijk ertoe verplicht worden om een kopie van hun registers ter inzage op een openbare plek neer te leggen. Die registers zullen door de burgers op elk moment ingekeken kunnen worden en alle werk­zaamheden moeten er uitvoerig en gedetailleerd in vermeld staan.

Jullie zullen zich duidelijk uitspreken over het hebben van meerdere func­ties. Twee ambten kunnen niet door hetzelfde individu uitgeoe­fend worden: jullie zullen eisen dat er een keuze gemaakt wordt.

Jullie zullen als fundamentele wet verordenen, dat er in Frank­rijk slechts één macht bestaat: die van het Volk in de wijkvergaderingen en via haar gevolmachtigden. Bijgevolg zal de uitvoering van de wetten voortaan toevertrouwd worden aan een commissie bestaande uit een klein aantal afzetbare ambtenaren die op vaste tijdstippen verantwoording afleggen. Elke burger die aangesteld is om de wetten uit te voeren zal, bij toerbeurt, voorzitter van de commissie worden.

Jullie zullen laten verklaren. dat de ministers afgezet zullen worden als dit door het volk gewild wordt en dat ze elke twee jaar herkiesbaar zijn. Op die momenten zal het wetgevende li­chaam een kandidatenlijst sturen naar alle wijkvergade­ringen.

Jullie zullen een bijzondere en strenge verantwoordingsplicht voor de burgers die belast zijn met de uitvoering van de wetten eisen.

Jullie zullen wetten creëren om aanzienlijke vergoedingen toe te kennen aan de gevolmachtigden van het volk en aan alle andere ambtenaren die zich in hun functie onderscheiden.

Jullie zullen de uitwerking van een strafwet voor openbare ambtenaren die tekortschieten in hun verplichtingen eisen. De dood­straf zal uitgesproken worden voor een gevolmachtigde van het volk waarvan bewezen werd dat hij de belangen van zijn opdrachtge­vers verraden heeft. Jullie zullen de geval­len van plichtsverzaking dusdanig omschrijven en ervoor waarschuwen dat deugnieten deze functies liever zullen overlaten aan eerlijke en belangeloze burgers.

Om voortaan een zicht te krijgen op alle inbreuken op de openbare rechten van de burgers en ook om de wet op de verant­woordelijkheidsplicht van ambtenaren en afgevaardigden toe te passen, zullen jullie een nieuwe instelling in het leven roepen bestaande uit de bloem van de vaderlandslievende burgers die ervaring hebben opgedaan in de functies van wetge­ver of gemeentelijke ambtenaar. Deze achtenswaardige burgers zullen de titel van "magistraten van de soeverein" ontvangen.

Jullie zullen eisen dat de Franse edelmoedigheid tot uitdruk­king zal gebracht worden via de oprichting van instellingen die, tot in de kleinste steden, de lijdende bevolking ter hulp snellen. Zij moeten ervoor zorgen, dat alle burgers, vrouwen, kinderen, invaliden en anderen die niet door de natuur begun­stigd werden en ook zij die getroffen werden door de rampen, die ons regelmatig teisteren, allen zonder aanzien des per­soons, directe, ruimschoots voldoende en efficiënte hulp ontvangen. De voedingsmiddelen die ter beschikking worden gesteld, moeten gezond en van een goede kwaliteit zijn, zodat ze geschikt zijn voor mensen die lijden en die het recht hebben om troost te verwachten van een vrij Volk.

Jullie zullen het mooie project verwezenlijken om aan de grenzen van de hoofdstad vier hospitalen op te richten.

Jullie zullen de dienstplicht voor alle Fransen laten uitvaardigen. Om ze te wennen aan de strakke en noodzakelijke militaire discipline zal elke burger tussen 18 en 21 jaar dienst doen in het veldleger.

Omdat de natie de vrijheid van eredienst heeft erkend, zullen jullie ervoor zorgen dat niet langer één bijzondere religieuze sekte gefinancierd wordt of dat deze gratis gebouwen ter beschikking worden gesteld, want dat zou afbreuk doen aan het algemene principe. Daar staat tegenover dat de natie steeds werkonbe­kwame en bejaarde geestelijken onder haar hoede zal nemen, omdat deze niet meer in staat zijn om zich nuttig te maken.

Jullie zullen het verbod op de verkoop van geld en nationale waardepapieren uitvaardigen. Je zal deze uitroepen tot nationale eigendom, zodat niemand ze nog ongestraft zal kunnen verko­pen of opkopen.

Jullie zullen ervoor zorgen, dat hamsteraars ten schande worden gemaakt, hun bezittingen in beslag genomen door de staat en dat er lijfstraffen en doodstraffen uitgesproken worden tegen deze bloedzuigers van de natie.

Wij verklaren gebruik te willen maken van ons recht om in eerste instantie de belastingen niet te betalen zolang men ons niet duidelijk gemaakt heeft, via de openbaarmaking van de “rekeningen”, waarvoor die bijdragen gebruikt worden.

Jullie zullen ons een overzicht geven van de verkochte en nog te verkopen goede­ren, van de voldane schulden en de schulden die nog voldaan moeten worden en ook een gedetailleerde, heldere, duidelijke en volledige staat van de financiën. En jullie verlaten jullie posten niet alvorens op een bevredigende manier rekenschap afgelegd te hebben.

Jullie zullen met ons, gedurende de ganse duur van jullie missie, een actieve correspondentie onderhouden.


Noten

1 Bijna altijd beeldt de vertegenwoordiger zich in dat hij op zichzelf iemand is, maar we gaan van het principe uit dat de onvervreemdbare soevereiniteit zich niet laat afvaardigen of vertegenwoordigen.

2 Failletisme, meer bekend als feuillantisme was een stroming die streefde naar een constitutionele monarchie en verzoening tussen de feodale adel en de grote bourgeoisie. La Fayette - vandaar de term failletisme - was een der woordvoerders van deze richting, die zich zich in de zomer van 1791 na de vlucht van de koning van de Jacobijnen afscheidde. [noot van de vertaler]

3 Opstand die leidde tot omverwerping van de monarchie, afschaffing van het censuskiesrecht en proclamatie van de revolutionaire Commune op 10 augustus 1792. [noot van de vertaler]

4 Varlet doelt daarmee vrijwel zeker op het proces tegen koning Lodewijk XVI dat begon op 11 dec. 1792. [noot van de vertaler]

5 Deze wijk bestaat voorlopig slechts in de verbeelding.

6 Als het Volk zou weten wat het is, als het via mandaten gebruik zou hebben gemaakt van het recht dat het heeft om zelf zijn soevereiniteit uit te oefenen in de wijkvergaderingen, dan zouden de wetten zijn wat zij naar hun wezen zouden moeten zijn, namelijk initiatieven die uitgaan van de soeverein naar zijn afgevaardigden toe i.p.v. een beweging te zijn van de lastdragers naar hun lastgevers. Het is op die manier dat men te werk gaat in republieken.

7 Wij bedoelen hier in geen geval grote eigendommen die verkregen werden door kundige speculaties of gedurfde initia­tieven, evenmin willen wij onze handelsrelaties met het bui­tenland in diskrediet brengen, wél zijn wij er om bekommerd te vermijden dat privé-fortuinen zich via oneerlijke speculatie, monopolie- en hamsterpraktijken zouden verrijken ten koste van de rijkdom van de natie.

8 In 509 v. Chr. verjaagden de leiders van de adellijke geslachten de laatste Etruskische koning Tarquinius Superbus uit Rome en legden aldus de basis voor de Romeinse Republiek. [noot van de vertaler]